3/11/2007 - Cezmi Ersöz

Öyle bir yaşa geldim ki, neye dokunsam sonsuz birikmiş gözyaşı...Neye dokunsam sonsuz birikmiş yaşama özlemi...
Öyle bir yaşa geldim ki, neye dokunsam hep geç kalınmış, hep eksik yaşanmış...Ve başka bir tekrarı yok...yaptıklarımız hata olabilir, bunu kabul edebiliriz; ama bunca bilinmezliğin ortasında yinede direnip duruyoruz...Artık anlasın bizi ve bir kez olsun eğilip alnımızdan öpsün hayat....
Ve yeni anlıyorum asıl devrimcilik uzaklarda değil, buralardaymış...En yakınımızda, evlerimizdeymiş...Asıl devrimcilik, başkaları yıkılmasın diye insanın kendi hayatından vazgeçmesiymiş...Başkaları özgürce düş kurabilsin, özgürce kendini tanısın diye, insanın hayatını bile bile mahvetmesiymiş...
Yeni anladım asıl devrimcilik, bir babanın ölürken o son çırpınışında bile karısına, “ çocukların harçlığını verdin mi”demesiymiş... ..